با تو از سرگرفته می شوند

همه ی رویاهای نیمه کاره ام

در بیداری.

"دلیل این که آرومم

امید لمس دستاته"

آنقدر دوری که

..

که؟

..

که هیچی!

تاب نمی آورم

این زلالی بی نظیر دریا را

و قطره قطره

از چشم های خودم می افتم

از نو زنده می شوم

.

.

.

درست

 همین امشب...

تلفن را بر می دارم و زمین می گذارم

تلفن را

تلفن را

و تمام حرف های نیم خورده ام را هزاران بار...

(( بادها را به تو تقدیم می کنم

و باران را

و بهترین شعرم را که تنها یک جمله است:

دوستت دارم. ))

صدای تو

بهترین هدیه ای است که گوش هایم گرفته اند..

همین است که حالا " از گوشواره های صدف بیزارم " !!

" وقتی دوری

تنهایی نزدیکه

قلبم بی تو

می ترسه... تاریکه.."